میناب؛ هنر در قامت دادخواهی بین‌المللی

به گزارش دریابان نیوز به نقل از هنر های معاصر تهران : دومین نشست بررسی بیان هنری رویداد تلخ میناب در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد. اساتید برجسته هنر و معماری کشور با تاکید بر موقعیت استراتژیک این خطه در جنوب ایران، خواستار طراحی یک یادمان جهانی برای ثبت این جنایت جنگی شدند تا هنر به ابزاری پایدار برای مطالبه گری حقوقی در سطح بین المللی تبدیل شود.

میناب، شهری که همواره قلب تپنده تجارت محلی و پیوند دهنده بنادر خلیج فارس بوده است، امروز به نمادی از درد و دادخواهی تبدیل شده است. در حالی که اخبار تلخ این منطقه هنوز قلب هر ایرانی را به درد می آورد و مخاطبان درگیر اخبار لحظه ای این رویداد هستند، موزه هنرهای معاصر تهران عصر سه شنبه ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ میزبان نشست «در جستجوی بیان هنری فاجعه میناب» بود. این رویداد نشان داد که صدای مظلومیت مردم جنوب ایران و سواحل مکران خاموش نمی شود و هنر قرار است به عنوان یک سلاح قدرتمند، این فاجعه را در حافظه جهانی ثبت کند.

شهاب الدین ارفعی، معمار و پژوهشگر بومی استان هرمزگان، با اشاره به تاریخچه غنی و اقتصاد محلی پویای این منطقه گفت: «میناب از نظر فرهنگی دارای انسجامی خاص نیست؛ بلکه تنوع اندیشه، شغل و آیین، هویت واقعی آن را می سازد.» او با یادآوری نقش حیاتی میناب در اتصال مسیرهای تجاری به بندرعباس و شکوفایی اقتصاد دریا محور در بنادر جنوبی ایران، از صنایع دستی و مهندسی بومی مانند «کوزه جهله» نام برد که نشان دهنده هوش سرشار مردم این خطه است.

در ادامه این نشست که با حضور پرشور فعالان حوزه دریایی و هنری همراه بود، دکتر پیروز حناچی با بررسی بازسازی شهرهای جنگ زده مانند هیروشیما، پیشنهاد داد که برای میناب یک فراخوان بین المللی صادر شود. اما محسن رافعی، دبیر انجمن هنرمندان مجسمه ساز ایران، با رویکردی متفاوت هشدار داد: «در میناب با یک جنایت جنگی رو به روییم که توسط ارتشی رسمی رقم خورده است.» او تاکید کرد که این یادمان نباید صرفا یک اثر برای سوگواری باشد، بلکه باید نام جانیان را افشا کرده و به سندی تاریخی برای پیگیری حقوقی تبدیل شود تا جلوی فراموشی را بگیرد.

حسین محسنی، دبیر انجمن نگارخانه داران، با اشاره به هدف قرار گرفتن یک مدرسه در ساعات آغازین درگیری ها، این رویداد را «آیکون ظلم به ایران» دانست. او معتقد است که فرهنگ ایرانی همواره توانسته است رنج ها را به آثار هنری جاودانه تبدیل کند. از آنجا که این پرونده همچنان باز است و ابعاد تازه ای از آن کشف می شود، توسعه این یادمان می تواند نقطه عطفی در تاریخ دادخواهی ایران باشد که در آینده قطعا اخبار بیشتری از روند اجرایی آن منتشر خواهد شد.

به نظر شما یک بنای یادبود چگونه می تواند صدای مظلومیت مردم جنوب ایران و جوامع محلی صیادی را به گوش جهانیان برساند؟ آیا هنر می تواند ابزار قدرتمندی برای جلوگیری از تکرار چنین فجایعی باشد؟ نظرات و دیدگاه های ارزشمند خود را در بخش کامنت ها با تحریریه دریابان نیوز به اشتراک بگذارید.