روستای سهیلی قشم جهانی شد، پارو زنی در دل جنگل های حرا

در دل خلیج همیشه فارس، جایی که زمین و دریا در آغوش جنگل های حرا به هم می رسند، روستای سهیلی قشم کاری کرده کارستان. این روستا که روزگاری تنها با صید سنتی شناخته می شد، حالا با دریافت نشان بهترین روستای گردشگری جهان در سال ۲۰۲۵ از سوی سازمان جهانی گردشگری ملل متحد (UN Tourism)، به نماد بین المللی “اقتصاد سبز و آبی” تبدیل شده است. سهیلی فقط یک مقصد سفر نیست؛ بلکه کلاس درسی است از اینکه چگونه یک جامعه محلی می تواند با تغییر ریل از بهره برداری مخرب به سمت گردشگری تالابی مسئولانه، هم حافظ ذخیره گاه زیست کره باشد و هم اقتصاد خود را متحول کند.

به گزارش دریابان، آنچه سهیلی را بر بام گردشگری جهان نشاند، تلفیق هوشمندانه زندگی بومی با استانداردهای پایداری است. اهالی این روستا با درکی عمیق، مسیر معیشت خود را اصلاح کردند. آنها نشان دادند که توسعه واقعی در تخریب طبیعت نیست، بلکه در همزیستی هوشمندانه با آن است. امروز سهیلی یک الگوی جهانی است که ثابت می کند می توان بدون آسیب به منابع، آینده ای روشن برای نسل های بعد ساخت و امید را در دل ها زنده نگه داشت.

پارو زنی در سکوت حرا، سمفونی آب و درخت در میان آب های سبز و نقره ای، قایق های چوبی مردان سهیلی به آرامی میان ریشه های پیچ در پیچ درختان حرا می لغزند. اینجا خبری از موتورهای پر سروصدا نیست؛ تنها صدای برخورد پارو با آب شنیده می شود تا خواب طبیعت آشفته نشود. این درختان که ریشه در آب شور دارند و شیرینی زندگی می بخشند، ریه های تنفسی قشم هستند. مردان محلی با مهارتی که از کودکی آموخته اند، گردشگران را به دل این زیبایی می برند و راز بقا در دل شورِ دریا را روایت می کنند. این سکون و احترام، بخشی جدایی ناپذیر از فرهنگ بومی قشم است که با عشق به زمین و دریا معنا می یابد.

دستان هنرمند زنان، روایتگر فرهنگ جزیره در حیاط های آفتاب خورده روستا، زنان سهیلی با صبری مثال زدنی، برگ های خرما را به هم می تابند. اینجا صنایع دستی فقط یک کالا نیست؛ بلکه زبانی بی کلام از تلاش و استقلال است. از دل این برگ های ساده، سبد و زیراندازهایی خلق می شود که هر تار و پودش قصه ای از همدلی مادران و دختران این سرزمین است. زنانی که روزگاری معیشت شان تنها وابسته به دریا بود، امروز با تولید صنایع دستی و زیورآلات بومی از صدف و الیاف حرا، نقشی کلیدی در اقتصاد زن محور و پایدار ایفا می کنند. هنر آنها راهی برای گفتگو با جهان و حفظ ریشه هایی است که احترام به زمین را فریاد می زند.

سفره ای به وسعت خلیج فارس سهیلی حالا یکی از مقاصد برجسته گردشگری غذایی در جنوب کشور است. راز طعم بی نظیر غذاهای دریایی این روستا در “تازگی” آن نهفته است. صیادان هر روز صبح دل به دریا می زنند و بهترین صید روز، از میگو تا ماهی های رنگارنگ را مستقیم به رستوران های ساحلی می رسانند. اینجا مفهوم “از دریا تا سفره” به واقعی ترین شکل ممکن اجرا می شود. گردشگران در فضایی روباز و در کنار ساحل، در حالی که نسیم خنک دریا صورتشان را نوازش می کند، طعم اصیل ادویه های جنوبی و برکت خلیج فارس را می چشند؛ تجربه ای که همزمان از جامعه محلی و اقتصاد بومی حمایت می کند.

رقص پرندگان بر فراز تالاب آسمان آبی سهیلی، پناهگاه امن پرندگان مهاجر است. فلامینگوهای صورتی، حواصیل های سپید و اگرت های ظریف، آزادانه بر فراز جنگل های حرا بال می گشایند. مردم روستا خود را نگهبانان این زیست کره می دانند و معیشت خود را طوری تنظیم کرده اند که آرامش این مهمانان بالدار به هم نریزد. در فصل مهاجرت، سهیلی به تابلویی زنده از حیات وحش تبدیل می شود و گردشگران با قایق های کوچک و از فاصله ای ایمن، نظاره گر این شکوه خلقت هستند. هر بال زدن این پرندگان، مهری است بر تایید مسیر درستی که مردم سهیلی برای صلح با طبیعت انتخاب کرده اند.

جشنی برای زندگی و آینده غروب که می شود، صدای دف و بوی چای دارچینی در میدان روستا می پیچد. این شادی و پایکوبی، تنها برای یک جایزه جهانی نیست؛ بلکه جشن پیروزی یک تفکر است. تفکری که توانست میان توسعه اقتصادی و حفاظت از محیط زیست تعادل ایجاد کند. در نگاه هر زن و مرد سهیلی، غروری آمیخته با آرامش موج می زند؛ چرا که آنها ثابت کردند توسعه زمانی معنا دارد که انسان و طبیعت دوشادوش هم پیش بروند. روستای سهیلی امروز نه فقط روی نقشه جهان، بلکه در قلب زمین به عنوان نماد پایداری ثبت شده است.

نظر شما چیست؟ به نظر شما آیا سایر روستاهای ساحلی ایران نیز پتانسیل جهانی شدن مانند سهیلی را دارند؟ چه موانعی بر سر راه روستاهای شمالی یا جنوبی دیگر برای رسیدن به چنین استانداردی وجود دارد؟ دیدگاه خود را برای ما بنویسید.